Faktoring

Faktoring jest czynną operacją bankową, która w pewnych przypadkach może zastępować dyskonto weksli . Może występować w różnych odmianach, w zależności od treści umowy zawieranej między bankiem ( faktorem ) a przedsiębiorstwem (faktorantem ) korzystającym z jego usług. W swojej klasycznej postaci faktoring jest formą krótkoterminowego finansowania działalności faktoranta przez nabycie jego wierzytelności, przy czym faktor zrzeka się prawa regresu do faktoranta, gdyby dłużnik nie uregulował zobowiązania.
Ryzyko niewypłacalności dłużnika ponosi w pierwszym przypadku faktor, a w drugim zleceniodawca. Szczegółowe zasady rozliczeń i podział ryzyka reguluje umowa faktoringu.

Bank będący faktorem wykonuje na rzecz klienta ( faktoranta ) trzy funkcje :

• funkcję finansowania - faktor nabywa wierzytelności faktoranta wobec dłużników przed terminem wymagalności roszczeń, płacąc kwotę pomniejszoną o 10% do 30% w stosunku do kwoty nominalnej zafakturowanych należności;
• funkcję przejęcia ryzyka - faktor zaliczkuje wierzytelność cedowaną na niego przez faktoranta, zachowując prawo regresu gdyby dłużnik nie wywiązał się ze zobowiązania;
• funkcję usługową - faktor przejmuje obowiązek prowadzenia ewidencji nabytych należności, a także przymusowego dochodzenia należności niewypłacalnych dłużników.

Faktoring może być jawny lub cichy. W faktoringu jawnym dłużnicy są powiadamiani o przejęciu należności faktoranta przez bank, a w cichym dłużnicy nie są powiadamiani o tej umowie. W formie faktoringu mogą być realizowane należności przedsiębiorstw produkcyjnych, handlowych i innych pochodzące od różnych dłużników, a więc gospodarczych podmiotów prywatnych i publicznych ( państwowych i komunalnych ), a także osób fizycznych.